Thursday, April 22, 2010

The Information Age: Economy, Society and Culture (Vol. II): The Power of Identity

"Because her first love object is a woman, a girl, in order to attain her proper heterosexual orientation, must transfer her primary object-choice to her father and men... For girls, as for boys, mothers are primary love objects. As a result, the structural inner object setting of female heterosexuality differs from that of males. When a girl's father does become an important primary persona, it is in the context of a bisexual relational triangle... For girls, then, there is no absolute change of object, nor exclusive attachment to their fathers... The implications of this are two-fold. First, the nature of the heterosexual relationship differs for boys and girls. Most women emerge from their oedipus complex oriented to their father and men as primary erotic objects, but it is clear that men tend to remain emotionally secondary, or at most emotionally equal, compared to the primacy and exclusivity of an oedipal boy's tie to his mother and women. Second...women, according to Deutsch, experience heterosexual relationships in a triangular context, in which men are not exclusive objects for them. The implication of her statement is confirmed by cross-cultural examination of family structure and relations between the sexes, which suggests that conjugal closeness is the exception and not the rule". (p. 288, Chodorow, as cited in Castells (2007))

"[Women] while they are likely to become and remain erotically heterosexual, they are encouraged both by men's difficulties with love and by their own relational history to their mothers to look elsewhere for love and emotional gratification. One way that women fulfill these needs is through the creation and maintenance of important personal relations with other women... However, deep affective relationships to women are hard to come by on a routine, daily, ongoing basis for many women. Lesbian relationships do tend to recreate mother-daughters, but most women are heterosexual... There is a second alternative... Given the triangular situation and emotional asymmetry of her own parenting, a woman's relation to a man requires on the level of psychic structure a third person, since it was originally established in a triangle... Then, a child completes the relational triangle for a woman'. (p. 289, Chodorow, as cited in Castells (2007))

Castells' elaboration on Chodorow's theory:

"Under the classic, now fading, patriarchal/heterosexual condition, heterosexual women relate primarily to four kinds of objects: children as the object of their mothering; women's networks as their primary emotional support; men as erotic objects; and men as providers for the family. Under current conditions, for most families and women, the fourth object has been canceled as the exclusive provider. Women do pay a dear price, in working time, and in poverty, for their economic independence and for their indispensable role as family providers, but by and large, the economic basis of family patriarchalism has been eroded, since most men also need women's income to reach decent living standards. As men were already secondary as assets of emotional support, this leave them, primarily, with their role as erotic objects, a dwindling source of interest for women in a time of widespread development of women's support networks, and given women's focus on combining their mothering with their working lives. " (p. 291)

So, according to him men are basically left with three choices:
1. separation, "the flight from commitment";
2. gayness, as it provides support networks (as marginal communities, rather strong ones);
3. renegotiation of the heterosexual family contract, where men fully share the responsibility of parenting. (Seems this is the least favorite choice:-) Perhaps the reaction against the classic, nuclear family has to recede a little bit more, before it becomes a more viable option.)

Castells notes, "The main victims of this cultural transition are children, as they have become increasingly neglected under current conditions of family crisis... The reconstruction of the family under egalitarian relations and the responsibility of public institutions in securing material and psychological support for children, are possible ways to alter the course toward mass destruction of the human psyche that is implicit in the currently unsettling life of millions of children'.

Further:
"I would advance the idea that the open recognition of individual desire, as insinuated in the emerging culture of our society, would lead to such an aberration as the institutionalisation of desire. Because desire is often associated with transgression, the recognition of sexuality outside the family would lead to extreme social strain. This is because as long as transgression consisted merely in expressing sexuality outside the family boundaries, society could easily cope with it, by channeling it through coded situations and organized contexts, such as prostitution, earmarked homosexuality, or condoned sexual harassment: this is Foucault's world of sexuality as normalization. Things are different now. If the patriarchal family is not there to be betrayed any longer, the transgression will have to be an individual act against society. The bumper function of the family is lost. This opens the way to the expression of desire in the form of non-instrumental violence. As welcome as it can be as a liberating development, the breakdown of the patriarchal family (the only one existing historically) is indeed giving way simultaneously to the normalization of sexuality (porno movies in prime-time television), and to the spread of senseless violence in society through the back alleys of wild desire, that is, perversion.

Liberating from the family confronts the self with its own inflicted oppression. The escape to freedom in the open, networked society will lead to individual anxiety and social violence, until new forms of co-existence and shared responsibility are found that bring together women, men, and children in a reconstructed, egalitarian family better suited fro free women, informed children, and uncertain men" (pp. 300-301)

4 comments:

Artashes said...

Real kyanqi inch-vor ditarkumner, inch-vor makeresayin verlutsutyunner, inch-vor ankap freudism, inch-vor gitakanakerp barbajanqner...
Nuyn hajoghutyamb kareli er hangel UZATS ezrakatsutyunneri! Du naxapes asa, inchin es uzum hangel, ed social constructivistnera mtayin akrobatikayi mijotsov heshtutyamb da "kapatsutsen".
Txur a...

christina said...

Իհարկե կարելի է հանգել ցանկացած եզրակացության: Իսկ ինչո՞ւմ էր կայանում սրա մակերեսայնությունը: Ինչո՞վ հոգեվերլուծական մոտեցումը տեղին չէր նման քննարկման համար: Թեև մինչև այս հարցերին պատասխանելը միգուցե կարելի էր այս հատվածները քննարկել ամբողջական կոնտեքստի մեջ, որովհետև մեջբերումները բնականաբար սղում են եզրակացության հանգման ամբողջ ճանապարհը:

Artashes said...

1) Իսկ ինչու՞ Էդիպի կոմպլեքսի վրա հիմնված բացատրությունները պիտի համոզիչ լինեն առհասարակ:

2) Ինչ, ինքդ չե՞ս նկատում մակերեսայնությունը և արգումենտի ուզած կերպով շուռ տալը:
Սա ընդունելի տրամաբանությու՞ն ա քեզ համար.
ա) փոքրիկ աղջիկները սեքսուալ ձգտում են սկզբից մորը, նոր հետո հորը;
բ) քանի որ երկու մարդու էին ձգտում երեխա ժամանակ, երբ մեծանում են, էլի մեկով չեն բավարարվում (բայց արդեն սեքսուալի մասին հարմար կերպով մոռանում ենք ու շեշտում հոգեբանականը: Ինչու՞ ենք մոռանում: Որովհետև կզռար իրականության հետ չհամընկնելը՝ կանանց մեծամասնության համար);
գ) ահա թե ինչու կանայք իրար հետ ընկերության են հակված, իսկ դե որ կին-ընկեր չի լինում, երեխա են ուզում ունենալ (ու նաև շուն ու կատու, ես կավելացնեի)՝ ուղղակի իրենց պետք է լրացնել «հարաբերությունների եռանկյունին» (relational triangle), մեկ տղամարդով չեն բավարարվում (չգիտես ինչու երկու տղամարդու մասին խոսք չի գնում՝ եռանկյունին փակելու գործում: Վայ, գիտեմ. էլի կզռար անհեթեթությունը, ռեալ կյանքին չէր բռնի, ու Կրիստինայի նման միամիտը կասեր՝ չէ-է, էս մարդը շաշ-մաշ դուրս ա տալիս: Իսկ հիմա իրար կպցրեցին այն բաները, որի հետ բոլորն էլ կհամաձայնվեն (երեխա սիրելը), և նույն Կրիստինան ասում ա. «Իսկ ինչո՞ւմ էր կայանում սրա մակերեսայնությունը»:)

Գոռոսկոպ ա, մաքու՛ր: Հավանական, ընդունելի բաները իրար կպցնում են, միամիտներն էլ ականջները կախում, հավատում են «գիտական պատճառաբանությանը»: Ձեռքի վրա գուշակողները սրանից ավելի կուռ տրամաբանություն ունեն, իրենց փորձից ելնելով՝ գոնե զգում են կոնկրետ մարդու թուլություններն ու անվստահությունները և դրանք են շահագործում...

christina said...

1) Իսկ ինչու՞ Էդիպի կոմպլեքսի վրա հիմնված բացատրությունները պիտի համոզիչ լինեն առհասարակ:

Առհասարակ չգիտեմ, բայց մասնավոր դեպքերում կարող են և համոզիչ լինել: Նախ,շնորհակալ եմ մանրամասնելու համար: Ու պիտի ավելացնեմ, որ կարգին քննարկում չեմ կարող ապահովել, քանի որ հոգեվերլուծությունը որպես տեսություն գրեթե ինձ անծանոթ ա: Մի քանի պոպուլիստական եզրահանգումներից բացի, որոնք էդպիսին դառնալով, կարծում եմ բավականին հեռացել են բուն տեսությունից:

2) Ինչ, ինքդ չե՞ս նկատում մակերեսայնությունը և արգումենտի ուզած կերպով շուռ տալը:
Սա ընդունելի տրամաբանությու՞ն ա քեզ համար.
ա) փոքրիկ աղջիկները սեքսուալ ձգտում են սկզբից մորը, նոր հետո հորը;

Ես ճիշտն ասած ՛love object՛ մի քիչ այլ կերպ եմ հասկանում,քան «սեքսուալ ձգտում»: Իմ կարծիքով, հեղինակը հոր ու մոր կերպարներին սեռականություն ա հաղորդում, երբ քննարկում ա աղջիկ երեխայի մոտ սեռականության գիտակցումը/զարգացումը: Բայց իր քննարկման մեջ ինձ համար խնդրահարույց ա հենց էդ երկու հասկացությունների, որպես վերլուծության միավորների, աղոտությունը. հստակ սահմանում ինքը չի առաջարկում: Միգուցե իր գրքում, ոչ էս մեջբերման մեջ: Ու ինձ համար էս հատվածի խնդիրն ավելի շուտ դա ա: Էդ իսկ պատճառով քո տրված մեկնաբանությունը էս հատվածի վերաբերյալ ես չեմ տեսնում: Իսկ զուտ քո մեկնաբանված տարբերակով, կարող եմ ասել, չէ, ընդունելի չի, որովհետև ես չեմ կարծում թե երեխա-ծնող հարաբերությունները կարելի ա նվազեցնել մինչև միայն սեռականության հարաբերություններ: Նույնիսկ հակառակը. մանավանդ վաղ մանկությունում դա գրեթե բացակայում ա: Ոչ հոգեվերլուծաբանների կարծիքով իհարկե:-)

բ) քանի որ երկու մարդու էին ձգտում երեխա ժամանակ, երբ մեծանում են, էլի մեկով չեն բավարարվում (բայց արդեն սեքսուալի մասին հարմար կերպով մոռանում ենք ու շեշտում հոգեբանականը: Ինչու՞ ենք մոռանում: Որովհետև կզռար իրականության հետ չհամընկնելը՝ կանանց մեծամասնության համար);
Իսկ ինձ թվում ա, որ հակառակը՝ շարունակվում ա քննարկումը հենց սեռական գիտակցության ու զարգացման մասին՝ father and men as primary erotic objects. Նոր հետո բաժանվում ա զգացմունքայինը, բայց ինչպես վերևում ասեցի, ինձ համար էս մասն ա աղոտ ու վիճելի ա:

գ) ահա թե ինչու կանայք իրար հետ ընկերության են հակված, իսկ դե որ կին-ընկեր չի լինում, երեխա են ուզում ունենալ (ու նաև շուն ու կատու, ես կավելացնեի)՝ ուղղակի իրենց պետք է լրացնել «հարաբերությունների եռանկյունին» (relational triangle), մեկ տղամարդով չեն բավարարվում (չգիտես ինչու երկու տղամարդու մասին խոսք չի գնում՝ եռանկյունին փակելու գործում:
Բայց ըստ հեղինակի՝ տրամաբանությունը վնասված չի, ինքը սահուն շարունակում ա. եթե զգացմունքային առաջնությունը կնոջ մոտ շարունակվում ա տրվել կնոջը, տղամարդկանց թիվն էստեղ էական չի: Որն իհարկե չի բացառում երկրորդ կամ n-երորդ տղամարդուն եռանկյան մեջ, բայց այս տղամարդը լրացնում ա եռանկյունին որպես էրոտիկ առարկա, ոչ զգացմունքային: Միանգամայն հնարավոր տարբերակ, որը գուցե էլի քննարկվում ա իր գրքում, չգիտեմ: Կամ էլ հավասարակողմ ա ստացվում՝ մայր-կին-տղամարդ, արդյունքում էլ զոքանչների մասին անեկտոդներ:-)

Վայ, գիտեմ. էլի կզռար անհեթեթությունը, ռեալ կյանքին չէր բռնի, ու Կրիստինայի նման միամիտը կասեր՝ չէ-է, էս մարդը շաշ-մաշ դուրս ա տալիս: Իսկ հիմա իրար կպցրեցին այն բաները, որի հետ բոլորն էլ կհամաձայնվեն (երեխա սիրելը), և նույն Կրիստինան ասում ա. «Իսկ ինչո՞ւմ էր կայանում սրա մակերեսայնությունը»:)

Գոռոսկոպ ա, մաքու՛ր: Հավանական, ընդունելի բաները իրար կպցնում են, միամիտներն էլ ականջները կախում, հավատում են «գիտական պատճառաբանությանը»: Ձեռքի վրա գուշակողները սրանից ավելի կուռ տրամաբանություն ունեն, իրենց փորձից ելնելով՝ գոնե զգում են կոնկրետ մարդու թուլություններն ու անվստահությունները և դրանք են շահագործում...


Ամեն մեկն էլ մի բան շահագործում/շահագործվում ա, մեկը՝ զգացմունք, մյուսը՝ ինտելեկտ, երրորդը մարմին, չորրորդը՝ չգիտեմ էլ ի՞նչ ռեսուրս ունի մարդը:-)