Voltaire: Candide: or, Optimism

Իրականում ավելի շատ ու ավելի շուտ ուզում էի գրել «Տոնո-Բանգեյի» մասին, որով Ուելսը դարձավ իմ ամենա-ամենասիրելի հեղինակներից մեկը (դեռ «Ամուսնություն»-ից հետո նման սպառնալիք կար, բայց «Տոնո-Բանգեյը» Ուելսի համար միանշանակ «կապիտուլյացիա» էր:-)))): Բայց ինչևէ, երևի թե երբեք էլ չեմ գրի:  

«Կանդիդը» պատահական ընտրություն էր, փորձնական. Վոլտեր-Վոլտեր, հլա տեսնենք ինչ միրգ ա, սկզբունքով: Երևի մանկապատանեկան բազմաթիվ վեպերում հպանցիկ մոտեցել եմ «Կանդիդին», բայց երբեք կանգառ չեմ արել: Նույնիսկ շատ էլ համոզված էի, որ Կանդիդն աղջկա անուն ա: Հետո հիշեցի, որ նույն էդ գրքերում ինչ-որ Էլոիզ կար, Ռուսսո... Խառնել եմ, պարզ ա: Ու մի երկու գլուխ չէի կարողանում գլխում ես Կանդիդին «տղայացնել»: 

Առաջին իսկ տողերից հիշեցի չոսերյան պատմություններն ու Դեկամերոնը: Բայց ավելի պարզունակ էր: Ընթացքում էդ պարզունակությունն աստիճանաբար սրում էր հեգնանքն ու թեժացնում գրոհը կեղծիքի վրա: Վերջը «վերջն» էր՝ Կանդիդն էստեղից ընկնում ա էնտեղ, մի օր լավ, մի օր վատ ու անընդհատ փորձում ա հասկանալ՝ ինչու (ու պատասխանել պանգլոսյան ոճով՝ «Որովհետև ինչ լինում ա, վերջը լավ ա»), ու ընթացքում հա սիրում ա մի բարոնուհու:  Նրան միանալը կյանքի նպատակ էր: Միանում են Կ.Պոլիսում, բարոնուհին՝ արդեն տգեղ ու պահանջկոտ մի արարած, Կանդիդն էլ իր երկու սիրելի փիլիսոփաներով շրջապատված: Ամբողջ օրը զրուցում են. որ՞ն է կյանքի իմաստը: Մինչև մի օր էլ հյուրընկալվում են հարևանի մոտ, որի սիրուն զավակներն իրենց ստեղծած հացն ու գինին են կիսում Կանդիդի ու իր ընկերների հետ: Սրանք մտածում են, թե հարուստ ա, որ էդպիսի հյուրասիրություն ա կարողանում թույլ տալ իրեն.

Л.Н.Толстой. Крейцерова соната

«Сумасбродство» բառ կա չէ՞:  Եռացող ուղեղի արգասիք է էս վիպակը: Ասես մի մեծ վեհափառ գետ իր համար հանդարտ, հզոր, իմաստուն հոսելիս լինի ու մեկ էլ ժայթքում ա ինչ-որ վտակներով՝ հազարումի ուղղությամբ... Փորձում ես հետևել հոսքին, բայց չես  (չեմ:-) վերջերս տոլստոյականությամբ տարված ընկերս հաստատ կասի՝ «Սխալ ես»:-))) հասկանում, թե ինչու են ի հայտ գալիս նման եզրահանգումներ:

Ու հասկանում եմ մի անգամ ևս, որ տրամաբանությունը որքան էլ փառաբանվի որպես ռացիոնալության գայթակղիչ «չաքուչ», միևնույն է, այն նույնքան թերի թակարդ է, որքան զգացմունքայնությունը, որովհետև նույն ուղեղնն է կառավարում տրամաբանության սահմաններն ու ուղղությունները: Օրինակ՝ եթե քեզ համար ստեղծել ես մի աշխարհայացք, օրինակ՝ нравственное учение, քո տրամաբանությունը երկաթյա է էդ սահմաններում, բայց եթե օրինակ դու էվոլյուցիոնիստ ես, ինչպես հավանական է համարում Պոզդնիշևը, քո բարոյական տեսության երկաթյա տրամաբանությունը դարվինյան սահմաններում ուղղակի զավեշտալի է:  

Չգիտեմ, չգիտեմ... 

Ոնց ինձ գտնել:-)))

Մեռա:-))))))))

Search Keywords

Entry	Pageviews
շարադրություն աշնան մասին	14
աշնան մասին շարադրություն	8
աշնան մասին շարադրություններ	5
աշնանային երեկո	5
սագերի մասին հետաքրքիր պատմություններ	4
ալբերտ քամյու	2
աշուն շարադրություն	2
մի որ	2
շարադրություններ աշնան վերաբերյալ	2
սագ	2

Դեռահասություն

Վերջերս ինչ-ինչ հանգամանքների բերումով, ինչ-ինչ պայմաններում ու պարագաներում հասկացա, որ հոմո սապիենս տեսակի 90% /անհույս լավատես:-)/ դեռահաս ա, բառիս բուն իմաստով՝ դեռ հասած չի, խակ ա: Իսկ խակը կամ պետք ա թքես-թափես, կամ պահես-պահպանես, մինչև հասնի, լիքը, տռուզ, համով, հյութեղ միրգ դառնա /լավ, «Անահիտ» տեսակն էլ կլինի:-)/

Դեռահաս ենք՝ անկապ վեր-վեր թռչելով, հայելու առաջ տասը ժամ մեզանով հիանալու մոլուցքով, որ պատռվում ա մենակ մանկության անկեղծ, կարճատև պոռթկումներով, երբ ազնվությունից շունչ կտրելու չափ սիրունանում ենք: Կամ էլ էդպես խակ-խակ լողալով կյանքի մակերեսին՝ մեկ էլ վերջինս մի ապատակ ա վրա բերում իր ծանր ափով ու դառնում ենք տՀԱՍ մեծավոր՝ դժբախտ, դժգոհ, տգեղ, որտեղից պոռթկումը հրաբխային ա՝ մահացու, հուժկու, անդիմադրելի տառապանքի հոտով: 

Պահող-պահպանող չի մնացել: Չունենք, չկա: 

Ճամփին աչքս ընկավ կաաաա՜րմիր սիրուն ծառին... ու հիշեցի, որ ծառն այդ հիասքանչ էր գարնանը, ամռանը, նույնիսկ ձմռանը՝ մերկ ու պառաված: Իմ հողոտ սիրուն ծառը... Նայում ա ինձ ու ասում ա, ո՞ւր ա հողդ: Կորցրել եմ, պոկվել եմ ու էն կլոր փշերի նման, ինքս իմ մեջ կլորացած ու տապ կացած տրվել եմ քամուն: Դրսից փշերս մաշվել են, բայց վերքի տեղերը կոպտացել են, որ արնաքամ չլինեմ: 

Պահող-պահպանող չի մնացել:

Չի մնացել, բայց ոնց որ Մարքսն վեհապանծ մի վախտով ասել ա, թե իբր կապիտալիզմն իր մեջ իր մահվան սերմերն ա կրում /պահ, սաղ ապրող-շնչող բաներն էլ կրում են էլի:-) /, էնպես էլ մենք մեր մեջ պահպանողի սերմն ենք կրում /մինչև դրա մահացու դառնալն էլի:-)/: Պահենք-պահպանենք: Սիրենք ռոբոտներին, իսկ ինքներս մեզ՝ ավելի շատ:-) Որ հասնենք:-)

...

Ոնց եմ հոգնել... իսկ դեռ երկուշաբթի առավոտ ա...

Հոգնում են էսպես.

Փուլ 1. դժգոհություն=արված աշխատանք
Փուլ 2. դժգոհություն < արված աշխտանք
Փուլ 3. դժգոհություն=0
Փուլ 4. դու=ՄԻԱՅՆ արված աշխատանք, որը դառնում ա հնարավորինս օպտիմալ, իսկ եթե չգիտեք դա ինչ է, կարդացեք Ա Ազիմով:-)

Արագության ու թեստերի մասին

Ես բնազդային հակակրանք ու վախ ունեմ թեստերից: Ու որպես կանոն, միշտ էլ բոլոր քննությունները շատ ավելի վատ եմ հանձնել, քան հետագայում նույն գիտելիքը կիրառել եմ գործնականում: Միշտ (չէ, սուտ եմ ասում, երբ դեղնավուն էի, էն ժամանակ:-)) հիացել եմ մարդկանցով,  ովքեր կարողանոմ էին տեղին մեջբերում անել, հիշել վեպից մանրամասներ, համեմատությունները համեմել մեծերի գործերից ու կյանքից օրինակներով: Երբեք չեմ կարողացել: Էն ինչ լսել եմ, էն ինչ կարդացել եմ, մսաղացով անցել-աղացվել ա ու դարձել  ուրիշ սուբստանցիա: 

Երբ ինձ խնդրում են ինչ-որ բան թարգմանել արագ, ինչ-որ վարժություն լրացնել արագ, ես որպես կանոն անպայման սխալվում եմ: Իսկ թե ինչ ա կատարվում գլխումս, ուղղակի  մուլտի կադր ա՝ բոլոր ժամանակներից, բոլոր գրքերից, կինոներից, վայրերից ու մարդկանցից կտոր-կտոր պատկերներ, ձայներ ու հոտեր հեռվից գալիս-լցվում են կարճ հիշողությանս դարպասների առջև, իսկ դրանք կա՛մ ընդհանրապես ճանապարհ չեն տալիս սրանց դեպի շուրթեր, կա՛մ միանգամից բացվում են ու ...էդ կտորները գլխապատառ արագությամբ թափվում են ներս, ու ես արտաբերում եմ առաջին պատահածը՝ առանց երկար-բարակ մտածելու:

Ու էդպես խայտառակվում ի տես համայն աշխարհի:-))))))))

Isaac Asimov: I, Robot

Ոնց էր երեխուն նոր խաղալիք լինեն նվիրած:-) Այ էդպես կարդում եմ ռոբոտների մասին պատմվածքները: Շատ են դուրս գալիս. ոչ մի խուճուճ-մուճուճ բան չկա: Ամեն մի պատմվածքի հիմքում ինչ-որ մարդկայնացված կոնֆլիկտ ա, որն իհարկե տեղի  ա ունենում շաաատ ռացիոնալ, բայց մարդկային արժեքներով ստեղծված ռոբոտների մոտ: Շատ հավանեցի «Ստախոսը»,  քանի որ վերջին երկու ամսում ինքս մտածում եմ, թե ինչքան կարելի է զիջել, որ դու մնաս դու:-)