Օվիեդոյից Լեոն

Աշնան դեղինին պարտվել էր նույնիսկ մռթնած նոյեմբերյան մառախուղը: Առջևում գալարվում էր մոխրագույն ճանապարհը, իսկ շուրջը... շուրջը ծառերը վառվել էին կարմրադեղին հրդեհով, որն անօգուտ փորձում էին մեղմել մառախուղի անտեր-անտիրական ծվենները: Մեր կրքոտ հիշողությունները` հետևում մնացած Օվիեդոյից, մեքենան լցրել էին ամառվա անհանգիստ ջերմությամբ, ու մեկիս գոռգոռոցը խլացնում էր մյուսի հիացական բացականչությունը: Զգացմունքների այս բուռն հեղումին հանկարծ միացավ նաև մինչ այդ մնթռոշած բնությունը. խառնվեց երկինք ու երկիր, պոռացին կայծակ ու ամպրոպ ու սկսվեեեեց: Անձրև մի ասի, հեղեղ ասա: Թափվում է վերևից, լցվում ներքից, շրխկացնում աջից ու ձախից: Խլացնող  այս տեղատարափից վախվորած կուչ եկանք ու քիչ անց, միալար հորդառատ անձրևից ամենքս մի մեղեդի գրկած լռեցինք կամ փակեցինք աչքերներս ու ... Օվիեդոյի տպավորություններն աստիճանաբար տեղափոխվեցին դեպի հոգնած երազներ: Մեքենան լռեց: Լսելի էր միայն Նիկայի ժպիտն ու մեքենան համառորեն գրավել ցանկանցող, ապակու հետ հողմաղացի կռիվ տվող անձրևը: 

Գունավոր օր

Մեծամորի հնավայր: Մեր թվարկությունից առաջ 11-9-րդ դարերում Մեծամորի քաղաքակրթության ժամանակվա աստղադիտարան, ենթադրաբար: Լուսինը տեսնո՞ւմ եք:-) Եթե չէ, ձեզանից աստղագետ դուրս չի գա;-)))

Երկխոսությունների Դրամատիկականից ու Դրամատիկականի հետ

Քույրս.
- Քիս, ի՞նչ տոմս վերցնեմ:
- Վաղվա ներկայացման: 1000 դրամով:

- Ասում են 1000-ով չկա, 1500-ից ա սկսվում, վերցնե՞մ:

- Չէ, սպասիր զանգեմ:

Զանգում եմ: Սկզբից մի տղամարդ շատ հաճելի ձայնով ասում է, որ պիտի այլ համարով զանգեմ տոմսերի համար. «Վերջում 23: Զանգեք և պատվիրեք»

Վերջում 23 եմ զանգում.

- Բարև Ձեզ, վաղվա ներկայացման տոմսեր ունե՞ք:

- Այո, -պատասխանում է կանացի դժգոհ մի ձայն, որին անհանգստացրել են կարևորագույն մի գործի կեսում:

- Գները կասեի՞ք: 

- 1000-1500, - դժկամությամբ պատասխանում է նույն ձայնը:

- Կարո՞ղ եմ երկու տոմս պատվիրել, 1000- դրամանոց:

- Ոչ, երկու տոմս չեք կարող պատվիրել:

Կարկամում եմ, չգիտեմ ինչ ասել, հետո վրա եմ բերում. 

- Իսկ քանի՞ տոմս պիտի պատվիրեմ, որ ընդունելի լինի Ձեզ համար:

- Կոլեկտիվ հայտ պիտի ներկայացնեք:

- Լավ, շնորհակալություն, ես տեղում կվերցնեմ տոմսերը: 

Անկապ /պարզվում ա, էլի էսպիսի վերնագիր կա:-)/

Երբ քայլելիս նկատում եմ, որ ինձ են նայում, միանգամից անցնում եմ բադիկաքայլի, անգիտակցաբար:-) Երբ մի քիչ երկար են նայում, ոտքս ոլորվում ա, սովորաբար ձախը:-)

Երբ իմ մասին լավ բան են ասում, որքան էլ համաձայն լինեմ, ջերմությունս բարձրանում ա ու սիրտս նեղվում:-)

Շփոթվելիս սկսում եմ ձեռքով մազերս հետ տանել:-)

Կարդալիս ունքերս կիտում եմ ու զայրացած տեսք ստանում:-) /էս մեկն իհարկե ինձ ասել են, ես հո ինքս ինձ հայելում նայելով չեմ կարդում:-)/

Էլ ի՞նչ եմ անում, չեմ հիշում:-)

Գիշերահավասարից առաջ

Հողից հոտ քաշող ամպերի անձրևային ինքնահաստատումը մթան մեջ կամաց-կամաց ընկղմվող քաղաքին դեռ մի քանի ժամ էլ պիտի շարունակեր թաց օրորացային թնկթնկալ: Գուցե մինչև առավոտ: Հետո տղան կնկատի, որ գարնանային գիշերահավասարից րոպեներ առաջ անձրևը ծիսակարգի պես մի բան է, որ քաղաքը մաքրում ու պատրաստում է՝ հիմա արդեն ավելի շատ լույսի իրականությանը: Համեմատությունը աղջկան դուր կգա:

Սեփական գիշերահավասարը ենթագիտակցաբար դիմավորող երկուսի համար թաց փողոցներում աննպատակ թափառումը նույնպես ծիսակարգի պես մի բան էր: Ու որքան էլ իրարից անկախ՝ գիշերային քաղաքն ու ինքնակերտ արգելքների դեմ դուրս եկած զույգը անխոս միավորվել էին երկար ու ցուրտ օրերին հրաժեշտ տալու գործում... 

Նոր սկիզբը

Գարունը այնքա՛ն ծաղիկ է վառել,
Գարունը այնպե՛ս պայծառ է կրկին.
— Ուզում եմ մեկին քնքշորեն սիրել,
Ուզում եմ անուշ փայփայել մեկին։

Այնպե՛ս գգվող է երեկոն անափ,
Ծաղիկներն այնպես նազով են փակվում.
— Շուրջըս վառված է մի անուշ տագնապ,
Մի նոր հուզում է սիրտըս մրրկում...

Անտես զանգերի կարկաչն եմ լսում,
Ւմ բացված սրտում հնչում է մի երգ.
—Կարծես թե մեկը ինձ է երազում,
Կարծես կանչում է ինձ մի քնքուշ ձեռք...

Տերյան

Էդինբուրգի ամենալավ նկարներից մեկը

Ափսոս չեմ կարողանում հենց նկարը դնել, հուսով եմ մի օր չի անհետանա էս կայքը... Էդինբուրգը մնաց իմ ամենասիրելի քաղաքը...

Highlands

Մենք էլ կանք, բայց չեմ կարողանում հղում անել: Ուղղակի հիշեցում ինքս ինձ. նայել Большие панорамы-ի տակ: Լոռին ա՝ Անտոն Վասիլևի աչքերով: