Քաղաքը

Արևամուտն սկսում էր քողարկել քաղաքը: Հոգնել էր քաղաքը: Լռում էր քաղաքը: Հեռացել էին մարդիկ: Լքել էին հիշողությունները: Փոքրացող մոլորակն անգամ չէր տաքացնում քաղաքը, ուր քայլում էին ակնկոր մարդիկ, ուր վազում էին սոված ու տխուր շներ, ուր արևն անխնա բացահայտում էր բորոտության այլանդակ վերքերն ու բշտիկները՝ կիսաքանդ շինություններն ու  երկու կիսականգուն շենքերի արանքում խցկված ծուռտիկ կրպակները: 

Երկինք նայող չկար քաղաքում: Հայացքները բարձրանում էին մինչև կիսավեր պատերն ու մանկության վառ գույներից հաղթված, ցավից վնգստալով թափվում պատերի տակ՝ անշնչանալով  ցնցոտիավոր շենքերի ու գլխիկոր քարերի սառնությունից: 

Բարի եղեք, սպանեք քաղաքը, եթե այլևս չեք սիրում նրան: 

Simone de Beavoir: Woman Destroyed

Second Sex-ից հետո ուզում էի կարդալ նաև Բովուարի գեղարվեստական ստեղծագործություններից, ու բարեբախտաբար ազատ ժամանակի ու Սիեթլի հրաշալի հանրային գրադարանի առկայությունն էս անգամ ինձ նման հնարավորություն ընձեռեցին: 

Այս ընդհանրական վերնագիրն ամփոփում է երեք կանացի դիմանկար երեք ոճաբանորեն տարբեր պատմվածքներում: Առաջինը վաթսունամյա Սորբոնի համալսարանի դասախոսուհու արևամուտի գույներով պատկերված վառ կերպարն է, ով ընդվզում է որդու դեմ, խռովվում ամուսնու հետ անհամաձայնությունից ու փորձում վերագտնել իր ծերացող ես-ն այս դրվագներում ու դրանց միջոցով:

Ճանապարհին

Muir Woods, Mill Valley, CA

Անտառը լուռ էր: Ասես մեծ մի վիշտ էր ապրել: Արցունքներն էլ հյուսել էին թանձր մառախուղը, որ ծանրանում էր դարավոր ծառերի հսկա բներին, երկնաքեր կատարներին ու անթիվ-անհամար տերևներին` թաքցնելով բերանբաց անցորդներից իր մորմոքն ու խորքը: Անտառն անտարբեր էր համարավետ նեղ արահետով ամեն օր ճեմող տարբեր գույնի ու ձևի մարդկանց  հանդեպ: Իր ոգիներն ու ստվերները մնացել էին վերջին հնդկացիների մարած հոգիներում: Երևի տարին մի անգամ մի խելառ էդ ոգիներից հմայված փորձում էր միանալ անտառին, բայց ո՞վ գիտի անտառն ինչպես էր արձագանքում...

Մռթնած Երևանյան կեսօր:

Աբովյան-Սայաթ-Նովա խաչմերուկ: Սպասում եմ կանաչ լույսին ու ընթացքում նկատում, որ ինձ հետ սպասող կարճահասակ, 50-ամյա տղամարդն ինչ-որ բան է ասում նույն այդ պահին փողոցն անցնող երկու ոստիկաններին: Լսեցի նրանցից մեկի ճպպոցը, ու լույսը փոխվեց: Փողոցի կեսն անցել էի, երբ տղամարդը դարձավ ինձ ու. 

- Տեսնում ե՞ք, ինչպես են պատասխանում օրինապահները: Ասում եմ, ախր ինչո՞ւ եք կարմիր լույսով անցնում փողոցը: Չէ՞ որ դուք պիտի կարգը պահպանեք, իսկ դուք այն խախտում եք:

- Իսկ ի՞նչ պատասխանեցին: 

- Ոչինչ, տեսաք էլի...

Հպարտությունից մեջս ուռավ, մինչև հասա մյուս անցումին. պիտի Սայաթ-Նովան հատեի: Նորից սպասում եմ կանաչին: 

- Երեխեք, սպասեք, - փորձում էր հորդորել իր հինգ այլ ընկերուհիներին մի երիտասարդ աղջիկ: 

- Լավ, է՛, անցանք, - վրա է բերում մյուսն ու բոլորը հավի պես հետևում են սրան...

P.S. Անասելի սիրում եմ նկարագրել:-) Բացի «հավի պեսն» իհարկե: 

ՅԱՀԸԿԸ:-)

© Fergus Allan - էսքան շատ սագ իմ կյանքում չէի տեսել...

Մի քիչ էլ Մոլդովայում ԵԱՀԿ դիտորդական առաքելության մասին: Հետաքրքիր էր ներսից դիտարկել ողջ գործընթացը:

Վերագտնված երազ՝ Քամյու

"What distinguishes modern sensibility from classical sensibility is that the latter thrives on moral problems and the former on metaphysical problems."  Albert Camus "Absurd Creation"

Պատմություններ էստեղից-էնտեղից

«Նոր էի վերադարձել Հարավային Աֆրիկայից: Դուբլին հասա ութուկես ամիս հետո՝ ոտքով, մինչև ուսերս հասնող մազերով, որպես դասական քրչոտ հիպպիի մարմնավորում: Աշխատավորների կուսակցության մարքսիստական թևի անդամներից էի: Էքստրեմիզմն ու զենքը երբեք իմը չեն եղել: Հենց վերադառնալուց հետո էլ ծանոթացա ապագա կնոջս: Փրինսթոնում էր սովորում ու ուսումնասիրում էր իմ կուսակցության ծայրահեղական թևի դերն իռլանդական քաղաքականության մեջ: Ես՝ կաթոլիկ իռլանդացի, ով ողջ գիտակից կյանքում աթեիստ է եղել, կինս՝ Չիկագոյի հայտնի հրեա դեմոկրատներից մեկի դուստր, ով չգիտես ինչու որոշել էր իր հետազոտություն իրականացնել 70-ականներին կոնֆլիկտներից ու թշվառությունից քայքայված Իռլանդիայում ... Հանդիպեցինք կուսակցության հավաքներից մեկի ժամանակ: Նույն գիշերն անցկացրեցինք իր սենյակում ու այդ օրվանից միասին ենք: