Antonin Dvorak: Cello Concerto in B minor, Op. 104, B. 191

1. Allegro (1, 2)
2. Adagio, ma non troppo (1, 2)
3. Finale: Allegro moderato - Andante - Allegro vivo (1, 2)

Յորք

Մի քիչ էլ ես:-)

Ամեն քաղաք իր գույն ու ձևն ունի, իր տեսակը, որ յուրօրինակ զարդանախշով ամփոփում է մարդկային պատմության խճանկարը: Յորքի զարդանախշը քաղաքի պատն էր, որ 321 կիլոմետր ձգվում էր քաղաքով ու ամփոփում այս հողի դարավոր պատմությունը: Պատի հիմքը հռոմեական պաշտպանական պատն է, որի վրա նորմաններն ավելացնում են իրենցը ու կառուցում մի քանի աշտարակներ, որոնցից մեկը՝ Միքլգեյթը, համարվում է քաղաքի պաշտոնական մուտքը: Պատն ամենուր է քաղաքում: Օրինակ՝ Սուրբ Մարիամի եկեղեցու աշտարակը շարված է նորմանահռոմեական պատի քարերով. սկսվում է նորմանականով, ավարտվում հռոմեականով (պատը քանդելով ավարտել են աշտարակի կառուցումը:-)): Եկեղեցու ներսում աշտարակը միանում է մյուս կառույցին հռոմեական կամարով, որը ժամանակին հռոմեական պաշտպանական կառույցի մասն է եղել:

Այսօր պատը քաղաքի ամենագեղեցիկ զբոսավայրն է: Հրաշալի տեսարան է բացվում դեպի քաղաքի բոլոր կողմերը, իսկ ներքևում նարգիզների հիասքանչ դեղին գորգն է:

Յորքում շատ թեյ են խմում, ու, մինչև ժամը հինգը: Այստեղ է հայտնի Betty's թեյարանը, որը Յորքի Մինսթրի հետ հավասար գրավում է զբոսաշրջիկներին: Այստեղ բացակայում են երկնաքերերն ու աչքի են զարնում կարմիր աղյուսն ու դեղին տեղական քարը: Աղյուսի հաստություւնից կարելի է կռահել շենքի տարիքը. որքան բարակ է աղյուսը, այնքան տարեց է կառույցը, որովհետև մինչև 18-րդ դար աղյուսի համար վճարում էին դրանց թվով:

Ասում են Վիկտորիա թագուհին իր մեկօրյա այցելությունից հետո այլևս երբեք չի վերադարձել Յորք: Նախ, մոտ քսան րոպե ստիպված է եղել լսել ողջույնի խոսքեր, մինչդեռ խեղճը երևի երազում էր զուգարանի մասին: Հետո էլ, երբ արքայազն Ալբերտի ու երեխաների հետ թեյ է խմել, վերջում քաղաքավարի ներկայացրել են հաշիվը:-)

Յորքում ինձ շատ դուր եկավ թանգարանների կառավարումը: Գրեթե ամեն տեղ, ուր մտանք, կամավորներ կային, ովքեր պատրաստակամորեն պատմում էին այս կամ այն սենյակի, նկարի, կահույքի մասին: Մի քանի տեղ փորձել էին վերարտադրել տվյալ ժամանակահատվածը՝ թատերականացված տեսարանների կամ համապատասխան իրերի միջոցով: Օրինակ՝ Յորքի ամրոցի թանգարանում մի ամբողջ փողոց էր կառուցված վիկտորյան ժամանակահատվածում: «Յորվիկ­» թանգարանում, որտեղ կարելի է ծանոթանալ վիկինգների պատմությանը, վերարտադրված էր վիկինգների գյուղը: Առաջինից հիշում եմ նաև մեղվի նկարը:-) Այստեղ ցուցադրված էր տարբեր կենցաղային իրերի զարգացման պատմությունը: Օրինակ՝ խնամքի պարագաների, խոհանոցի, զուգարանի և այլն: Մեղվի նկարը հայտնվում է առաջին հանրային պիսուարների հետ, եթե չեմ սխալվում 19-րդ դարում: Ինչո՞ւ: Որպեսզի տղամարդկանց տաբատները չթրջվեն. վարժվելու համար նշանակետ էր պետք:-) Ասում են գրագետները հատուկ հաճույք էին ստանում այս նկարից, որովհետև մեղվի լատիներեն անվանումն է apis:-)

Լավ էր Յորքում...

Still on Stonegate, Mickalgate and some other gates

Chris:

"Look left. See these buildings? Once it used to be a field. Far in the back you can see a tower. It used to be Terry's chocolate factory. In the 80s every Thursday you could smell orange all over York. Thursday was the orange chocolate day at the factory.

The field holds no significant stories except one. A York Archbishop, Richard Scrope, was beheaded there. He rebelled against the king Henry IV, as he believed that the crown rightfully belonged to King Richard who was forced to give it up in 1405. So, the Archbishop was condemned to death. However, it took five blows to chop his head. The local legend says it was symbolic: the five blows match with the five wounds of Jesus Christ. History has a different explanation. The official executioner refused to behead the Archbishop as he was afraid to end up in Hell. So, the king's men had to find one at the Shambles (the butchers' street in York. Has been a butchers' street since the Viking times). Obviously the butcher was handling a human body for the first time. [This is the story of the martyrdom of Richard Scrope]

You've definitely heard about the local saint, St. William, Archbishop of York. This bridge here, the Ouse Bridge, is where his first miracle happened. He was not a saint really, but a fat man accused of gluttony in the early 12th century. But! He was a royal bastard and King Stephen lobbied ardently for his archiepiscopate even against the papal refusal of confirmation. Anyway, when William returned from Rome as an Archbishop, the whole of York came out to cheer him. Too many people I guess, and once he crossed the bridge, it collapsed and about 300 people fell into the river Ouse, which back then was much larger and more stinky. It is said that William knelt down immediately and started to pray that no one would die. The legend has it that a bridge rose from under the water and held everyone until they were safely ashore. Another one insists that a transparent bridge woven of sun rays unrolled from above and carried people on shore. Whatever happened we don't really know, except that no man drowned in the river Ouse that day. But the unfortunate William died couple of days later. Some say from poison, I believe his liver exploded.

Perhaps you've heard about the ancient rivalry between the Archbishops of York and Canterbury. Once upon a time there as a Pope who was smart enough to end it. While visiting the Pope the Archbishop of York and the Archbishop of Canterbury had to sit on either sides of the Pope. The right was considered more honorable. So, once, on a certain visit the Archbishop of Canterbury hurried to take the right first. When the Archbishop of York entered the room and saw the right side taken, he refused to take the left and went and sat on the knee of the Archbishop of Canterbury. AND refused to walk down. The next Pope decided to end this and declared the Archbishop of York the Archbishop of England and the Archbishop of Canterbury the Archbishop of All England. Guess who sat on the right from then on?:-)"

Յորք: Street are gates, gates are bars and bars are pubs

Street are gates (from a viking word gata), gates are bars (from Anglo-Saxon barrier) and bars are pubs. In York...

Chris, our Goth guide, called back the phantoms of York through the history of '2000 years in 200 miles', as the catchy slogan of the City Wall read:

"Richard the Conqueror was an interesting man. He was horrendous, merciless... Interestingly enough, he was the only king who had never had any mistresses. He was faithful to his wife, and there's even a legend that the clergy were complaining about them holding hands in public. Of course, back then he was Richard the Bastard, Conqueror came later.

York has the 5% of stained windows in all of England. All Saints Church has the majority of original medieval stained glass in all of York. This one is really interesting. It is donated by a 15th century bell-maker. Back then rich people had to do something to go to Heaven, and many chose charity. This window shows the bell-maker's goodness, how he donates clothes to the poor, gives water (most probably beer, as water was so contaminated in the medieval times that even children were drinking beer) to the thirsty and bread to the hungry. All these scenes are framed with yellow bells, which are believed to have been white originally.

Here's another interesting glass. It shows the hierarchy of angels. There are nine orders of angels. We've got seraphim to usher the Pope and archbishops to Heaven. Then cherubim to lead theologists, and can you guess who the third group is? Clergy practicing church law. Then there come kings, other noblemen and everybody else. Archangels were actually the second from the last in the order, whereas we tend to think they're the most powerful angels.

This one. As you can see it's very different from the others. It's actually a medieval poem about the end of the world! Simple really, but scary. You can definitely see the skulls. The text is in old English. Incidentally, in the medieval times there were more women who could read than men. Historians offer different reasons. One, that women were encouraged to learn reading and math to keep record of their husbands property. Second, by educating women the church could fight against witchcraft. Reading the Bible would have saved women from heresy, to which they were believed to be more inclined than men."

Schumann Fantasie-Stucke Op. 73

Misha Maisky and Martha Argeirich

Room 12, National Portrait Gallery

Կան գործիքներ, որոնք միջակությունը ներել չեն կարող: Թավջութակը դրանցից մեկն է: Կամ պիտի կատարյալ լինես, կամ համեստ այնքան, որ ուղղակի ցավ չպատճառես էս մեծ գործիքին:

Իհարկե, կարող էի հեռանալ Վիվալդիի Սոնատ #6-ից հետո: Բայց համերգն սկսվելուց ընդամենը երկու րոպե առաջ աչքս ընկավ աջ պատին կախված դիմանկարներից մեկին: Խռովված, բռնկուն ու սևեռուն հայացքն անմիջապես գամեց ինձ տեղում: Նույնիսկ Հենդելի հսկայական պորտրեն չկարողացավ ներքին հուզմունքն ու հետաքրքրությունը փոխել հարգալից երկյուղածության: Երբ ընկերուհուս ցույց տվեցի, ասաց, որ տակի դիմանկարն էլ վատը չի: Համաձայնվեցի, բայց, «Տակինը երևի խելոք տղա ա եղել, ընտանիքի կարգին հայր: Վերևինի մեջ հանելուկ կա, ինչ-որ կատաղի բան»: (Տակինը, պարզվեց, պալատական նկարիչ է եղել:-))

Մնացի, որ տեսնեմ, թե ով էր, երևի մի հարյուր տարի (ինչպես հետո պարզեցի, նույնիսկ ավելի քան երկու հարյուր) հետո, ինձ փրկում անտաղանդ թավջութակահարից, ով էնպես էր ցավացնում էդ սիրուն գործիքն ու աղճատում հրաշալի գործերը, որ լացս գալիս էր:

Ջեյմս Բերրի: Իռլանդացի նկարիչ, ով հանուն իր համոզմունքների վիճում է իր բոլոր հովանավորների հետ ու հեռանում:

The 1911 Encyclopædia Britannica has this to say:

As an artist, Barry was more distinguished for the strength of his conceptions, and for his resolute and persistent determination to apply himself only to great subjects, than for his skill in designing or for beauty in his colouring. His drawing is not especially good, his colouring ordinary. He was impulsive; sometimes morose, sometimes sociable and urbane; jealous of his contemporaries, and yet capable of pronouncing a splendid eulogy on Reynolds.

Միևնույն է, հրաշալի նկար է:

Հենց էնպես

Մեր սիրած արտահայտություններից մեկը. «Բայց ես ճիշտ էի»: Գոհունակությամբ, էն էլ առանձնահատուկ, վրա ենք բերում դիմացինների վարքը գուշակելուց և այդ կանխատեսման վերաբերյալ փաստարկներ ունենալուց հետո: Մեր սխալականությունից խուսափելու համար արդյո՞ք ինքներս չենք ստեղծում պայմաններ մեր իսկ կանխատեսումներն իրականություն դարձնելու համար: