Room 12, National Portrait Gallery

Կան գործիքներ, որոնք միջակությունը ներել չեն կարող: Թավջութակը դրանցից մեկն է: Կամ պիտի կատարյալ լինես, կամ համեստ այնքան, որ ուղղակի ցավ չպատճառես էս մեծ գործիքին:

Իհարկե, կարող էի հեռանալ Վիվալդիի Սոնատ #6-ից հետո: Բայց համերգն սկսվելուց ընդամենը երկու րոպե առաջ աչքս ընկավ աջ պատին կախված դիմանկարներից մեկին: Խռովված, բռնկուն ու սևեռուն հայացքն անմիջապես գամեց ինձ տեղում: Նույնիսկ Հենդելի հսկայական պորտրեն չկարողացավ ներքին հուզմունքն ու հետաքրքրությունը փոխել հարգալից երկյուղածության: Երբ ընկերուհուս ցույց տվեցի, ասաց, որ տակի դիմանկարն էլ վատը չի: Համաձայնվեցի, բայց, «Տակինը երևի խելոք տղա ա եղել, ընտանիքի կարգին հայր: Վերևինի մեջ հանելուկ կա, ինչ-որ կատաղի բան»: (Տակինը, պարզվեց, պալատական նկարիչ է եղել:-))

Մնացի, որ տեսնեմ, թե ով էր, երևի մի հարյուր տարի (ինչպես հետո պարզեցի, նույնիսկ ավելի քան երկու հարյուր) հետո, ինձ փրկում անտաղանդ թավջութակահարից, ով էնպես էր ցավացնում էդ սիրուն գործիքն ու աղճատում հրաշալի գործերը, որ լացս գալիս էր:

Ջեյմս Բերրի: Իռլանդացի նկարիչ, ով հանուն իր համոզմունքների վիճում է իր բոլոր հովանավորների հետ ու հեռանում:

The 1911 Encyclopædia Britannica has this to say:

As an artist, Barry was more distinguished for the strength of his conceptions, and for his resolute and persistent determination to apply himself only to great subjects, than for his skill in designing or for beauty in his colouring. His drawing is not especially good, his colouring ordinary. He was impulsive; sometimes morose, sometimes sociable and urbane; jealous of his contemporaries, and yet capable of pronouncing a splendid eulogy on Reynolds.

Միևնույն է, հրաշալի նկար է:

Հենց էնպես

Մեր սիրած արտահայտություններից մեկը. «Բայց ես ճիշտ էի»: Գոհունակությամբ, էն էլ առանձնահատուկ, վրա ենք բերում դիմացինների վարքը գուշակելուց և այդ կանխատեսման վերաբերյալ փաստարկներ ունենալուց հետո: Մեր սխալականությունից խուսափելու համար արդյո՞ք ինքներս չենք ստեղծում պայմաններ մեր իսկ կանխատեսումներն իրականություն դարձնելու համար:

polymath

Մի ժամանակ լավ սովորություն ունեի. գրում էի, որպեսզի անգլերեն սովորեմ, չէ, ավելի ճիշտ, որ դուրս գամ հինգ հազարանոց բառարանիս կաղապարներից:-) Էդպես եմ սկսել բլոգրել, 2005թ. հունվարից: Հիմա էլ կարդալիս երբեմն հաճույք եմ ստանում բառարանը քչփորելուց: Օրինակ՝ duress, arriviste, propitious: Աստված գիտի թե ինչքան էս բառերը թրև կգան հիշողությանս մեջ, կամ երբևէ կհիշե՞մ դրանք ճիշտ ժամանակին, ճիշտ տեղում, բայց հիմա հաճելի ա:-)

-յան

Անմիջապես զգոնանում եմ. «Երևի հայ ա»: Արդեն գրեթե երկու տարի հետևում եմ http://www.artknowledgenews.com/ - ի ամենօրյա e-mail-ին: Երբեմն առանց բացելու ջնջում եմ, երբեմն հաճույքով կարդում: Էսօր իմացա Ռուբեն Նաքյանի մասին: Բայց մինչև իմանալը, լիքը նայեցի էս նկարին (քանդակ չեմ կարող ասել:-)):

Structure, Agency and the Internal Conversation

Standing back entails accepting the consequences of the self-imposed curtailment of one's horizons. For the 'communicative reflexive' (those who engage in reflexive deliberations through 'thought and talk'), it means embracing the status quo and editing one's hopes to that which is possible within it. Since ambition has been voluntarily renounces, only external factors outside the agent's control (such as changes in national pay scales) can alter their lot. Consequently, all internal attention shifts to how to make the best of it, by intensive budgeting. Only contingency rather than agency could change any of the terms in this equation. Significantly, the lottery was mentioned by everyone in this sub-group and by nobody in any other. Once you have made your bed, then lie on it economically, but if part of you persists in dreaming, then keep buying a lottery ticket. There appears to be nothing between a limited savings' scheme and hitting a lottery jackpot. (M. Archer, p. 202)

How do I dream?

Մարտ

Մեր տանը բաբոյի տանն հոտն է՝ հին փայտի, փոշու ու խոնավության: Այգում բողբոջել են նարգիզն ու կակաչը, պուճուրիկ բալենին: Գարունը անձրևին խաբ տալով, կես ժամանոց արևային պատառիկներով մտնում է Լոնդոն:

The Lion and the Unicorn: Socialism and the English Genuis

George Orwell, 1941...

An illusion can become a half-truth, a mask can alter the expression of a face. The familiar arguments to the effect that democracy is 'just the same as' or 'just as bad as' totalitarianism never take account of this fact. All such arguments boil down to saying that half a loaf is the same as no bread. In England such concepts as justice, liberty and objective truth are still believed in. They may be illusions, but they are very powerful illusions. The belief in them influences conduct, national life is different because of them. ...The hanging judge, that evil old man in scarlet robe and horse-hair wig, whom nothing short of dynamite will ever teach what century he is living in, but who will at any rate interpret the law according to the books and will in no circumstances take a money bribe, is one of the symbolic figures of England. He is a symbol of the strange mixture of reality and illusion, democracy and privilege, humbug and decency, the subtle network of compromises, by which the nation keeps itself in its familiar shape. (pp.45-46)

Last Friday I was attending a conference at LSE where Armenians were discussing the prospects of development in the Republic of Armenia. Both panelists and participants talked about corruption, inefficient taxation system, poor use of resources, and what not. Solutions? Big words like democracy building, fighting against corruption, bla-bla. One of the panelists, Ruben Vardanyan, aha, the one, was occasionally shaking his head as a no to all those suggestions. When it was time to wrap up the discussion, he said, "We've got to believe we can do the best. We need to believe that we are strong and can do things." It was sudden and genuine...

After all they (the British ruling class) belonged to a class with a certain tradition, they had been to public schools where the duty of dying for your country, if necessary, is laid down as the first and greatest of the Commandments. They had to feel themselves true patriots, even while they plundered their countrymen. Clearly there was only one escape for them - into stupidity. They could keep society in its existing shape only by being unable to grasp that any improvement was possible. Difficult though this was, they achieved it, largely by fixing their eyes on the past and refusing to notice the changes that were going on round them.

An empire with a Victorian past could have afforded a lapse into stupidity, but can we???

One thing that has always shown that the English ruling class are morally fairly sound, is that in time of war they are ready enough to get themselves killed. Several dukes, earls and what nots were killed in the recent campaign in Flanders. (p. 60)

Do we need another war to pronounce our elite morally bankrupt? Are we not in war enough right now? Warring with oneself is a deadlier war, isn't it? Orwell calls England a 'family with the wrong members in control'. Still a family... We seem to have had the wrong members (perhaps even the right ones) get astray far too away to remember what a family is and how it feels...