?

Եթե բլոգերները չաշխատեին, "բլոգ" երևույթը երբևէ կառաջանա՞ր:-)

ՀՀ նախագահի ընտրության բանաձևեր

1. Սերժին (սովորաբար դիմում են անունով) տանել չեմ կարող=Լևոն Տեր-Պետրոսյան
( - Ուրիշները շանս չունեն...
- Ինչո՞ւ: Օրինակ` եթե ոչ Սերժը, ինչո՞ւ ոչ Վազգենը, այլ Լևոնը:
- Չի անցնի: Այդքան ձայն չի հավաքի:
Գրեթե նույնական երկխոսություն մոտավորապես մի տաս հոգու հետ:)

2. Լևոնին տանել չեմ կարող=Սերժ Սարգսյան (Սրա աչքը կուշտ ա...)

3. Միևնույնն է, Սերժն է անցնելու, ինչո՞ւ իզուր գլխացավանքի տակ ընկնեմ=Սերժ Սարգսյան

4. Էդ երկուսին տանել չեմ կարող, մնացածներին էլ չարժի անգամ քննարկել= (1) Չեմ գնալու քվեարկության (2) Բոլորին դեմ եմ քվեարկելու` իմանալով հանդերձ, որ անվավեր է համարվելու:

5. Էդ Վահանի ինքնագոհ ամբարտավանությունն անտանելի է: Ամբողջ Դաշնակցությունը խայտառակեց=Անկողմնորոշ

6. Միակ պարկեշտ մարդը, որ մնացել է քաղաքականության մեջ: Գիտեմ, չի անցնելու, բայց քվեարկելու եմ իր օգտին=Վազգեն Մանուկյան

Անիկ հոքոր*

Ձյուն է գալիս: Երեկվա գորշ ծառերը նորից սպիտակ են: Առավոտյան ամեն ինչ մշուշոտ սպիտակ էր, փափուկ: Հիշեցի մեր գյուղը: Երևի հերթական ծնունդ էր կամ շաբաթ-կիրակի, որովհետև պապիս բոլոր տղաներն ու հարսները, աղջիկներն ու փեսաները հավաքված էին մեծ վառարանի շուրջը: Պատմում էին, ծիծաղում, լռում, երբ պատմությունը հասնում էր իրենց կյանքում երբևէ հարազատ, իսկ հիմա հարազատ, բայց տխուր տեղ գրաված մարդկանց:

Հինգ տղա, երեք աղջիկ, բոլորն ամուսնացած: Բնականաբար, երեխեքից պրծում չկար: Հասակակից մի վեց հոգի էինք: Էլի բնականաբար, ներքին խմբավորումներով. ես ու Վալերիկը, Էդգարն ու Անուլիկը (ես ավելի շատ խոսելու բան ունեի ինձանից մեկ տարով մեծ հորաքրոջս թոռնիկի հետ, նրա` Էդգարից մեկ տարով փոքր քույրն էլ` եղբորս հետ, այնպես որ, ամեն ինչ շատ ներդաշնակ էր մեր խմբակցություններում), Վարդանիկն ու մնացածները, որոնք տվյալ ժամանակահատվածում, լինելով ընդամենը 2-3 տարեկան, խլվրտում էին "մեծերի"` 5-7 տարեկանների միջև: Երեխաների հախից հավաքական կարողանում էր գալ միայն մեծ հորաքույրս: Երկու անխափան միջոց կար. իր հեքիաթներն ու վառարանի վրա ճտճտացող կարտոֆիլը` "պլեճը":

Անիկ հորաքույրս հստակ ֆավորիտներ ուներ` իր մեծ թոռնիկն ու սիրելի, հպարտության առարկա եղբոր ("Պոլիտեխնիկում դասախոս է", շինծու անփութությամբ նետում էր դիմացինի վրա, բայց ուսերն ինքնաբերաբար հետ էին գնում, քանի որ հպարտությունը մեջն ուղիղ չէր տեղավորվում:-)) մեծին: Հորաքրոջս արտաքինից հիշողությանս մեջ մնացել են հինայից ժանգոտված մազերը, մի գույն, որն ինձ անհավատալի էր թվում հինգ տարեկանում ու առանձնացնում էր հորաքրոջս մնացած հողածիններից` դասելով նրան արտասովոր երևույթների շարքը, ու պարբերաբար գրքից պոկվող, ակնոցների տակից դեպի իրեն հառված աչքերին նետվող ուշադիր հայացքը. հետևո՞ւմ ենք, թե՞ էս ա-էս ա փախչելու ենք...

Միշտ հիշում եմ մենակ, պուճուրիկ, աշխույժ, ամեն ինչի ու ամենքի մասին "հավաստի" տեղեկություններ հաղորդող ձայնով մի կնոջ, որ զրուցակցին միանգամից հրավիրում էր մտերմիկ, վստահելի ու միայն իրեն ապավինող միջավայր: (Ինձ նույնիսկ խիստ դժբախտ էի զգում, երբ հանկարծ իմանում էի, որ ամուսինն ուղեկցելու է իրեն այն հազվադեպ դեպքերում, երբ տարին կամ մի քանի տարին մի անգամ վերադառնում էր "խոպանից": Էդ "խոպանն" էլ տանել չէի կարողանում, որովհետև ինձ թվում էր, թե մարդիկ էնտեղ են սովորում ճպճպացնելով ու թքոտ համբուրելը): Հորաքույրս նույն հետաքրքրությամբ ու մտերմիկ ձայնով պատմում էր չգիտեմ ում հարևան Վարդուշի ու կապիտան Նեմոյի մասին: Նույն տխրությամբ բամբասում Մարետի մասին ու մեզ հաղորդում վիշապի առաջին հաղթանակի մասին լուրը:

Հորաքույրս հեղինակություն էր ցեղում. ոչ մի խնդիր առանց նրա չէր լուծվում, ընտանիքները քանդվում ու կառուցվում էին նրա հպարտ հայացքի ներքո: Հարսներն ու փեսաներն էին անգամ փնտրում նրա անաչառ միջամտությունը... Նույնիսկ հորեղբորս սիրուհին էր նրա առջև բացում սրտի գաղտնիքներն ու լսելու համար թարմ մածուն ու պանիր հյուրասիրում:-)

Իսկ ինձ համար նա հեքիաթներ էր կարդում ու ստեղծում, որտեղ ես միշտ արքայադուստրն էի, իսկ Վալերիկը` արքայազնը: Եթե Էդգարն ու Անուլիկը որոշում էին լսել հորաքրոջս հեքիաթներն, անպայման հայտնվում էր ազնվական արյան կրողների երկրորդ զույգը` արքայազնի եղբոր ու քրոջ կերպարներով:

Ափսոսում եմ, որ չեմ հասցնել զրուցել հորաքրոջս հետ...
________
* Լոռվա աշխարհում` հորաքույր

Փշրանք մեր տխուր իրականությունից

Հերթական երեկոյան հեռուստաալիքային ընտրարշավի ժամանակ կանգ առա "Հայ սուպերստարի" օրագրի վրա: Հետաքրքիր էր խմբի վարքագիծը... Իսկ խմբում մի տաս աղջիկ են, երկու տղա:

Խնդիրը` Նախագծի պրոդյուսերը զայրանում է խմբի անդամների վրա, քանի որ վերջիններս մի քանի օր չեն մաքրել սառնարանն ու պահարանը, և ուտելիքի մնացորդները փչացել են:

Արձագանքը` Մի քանիսը գլուխները կախ լռում են, մի քանիսը հիմարի նման ժպտում, ասես, իրենք բոլորովին կապ չունեն կատարվածի հետ, մի քանիսը փորձում են արդարանալ. "Ես մի քանի անգամ հավաքեցի, հետո տեսնելով, որ մենակ եմ դա անում, էլ չեմ անում: Ինչքա՞ն կարելի է: Ես չեմ եկել այստեղ ուրիշների հետևից հավաքելու, այլ երգելու":

Լուծում` Նշանակել հերթապահություն: Ամեն օր խմբից մեկ զույգ պատասխանատու է սենյակի մաքրության համար:

Արձագանքը` Աղջիկներից մեկն սկսում է գրել զույգերի անունները: Հակոբն ու Սևակը միասին են: Հակոբ` մեղմ ձայնով. "Բայց դուք ձեզ ո՞նց կզգաք, եթե ես ու Սևակն սկսենք հավաքել էստեղ, իսկ դուք էլ կողքից նայեք": "Դե, չէ, էդպես չի կարելի: Եկեք գոնե աղջիկ-տղա կազմենք զույգերը, կամ, լավ, մենք կանենք, էլի, կօգնենք, էդպես խո չենք նայի, թե դուք ոնց եք մաքրում սենյակը":

......Մեռնել կարելի ա.......Ձմեռը լրիվ սառցրել ա մոխրագույն նյութը... Եվ սրանք այն երիտասարդ կանայք ու տղամարդիկ են, որոնք, իրենց հանրաճանաչության շնորհիվ դառնում են նոր սերնդի օրինակելի կերպարները:

Բողոքական եմ, չէ՞, դարձել: Լավ, ամեն ինչ այդքան սև չի: Կան սպիտակ էջեր, որոնք զարդարում են ուժեղ, գեղեցիկ, սիրող, մտածող, փնտրող, բարի կանայք (որոնք իվերջո "կծնեն" նման տղամարդկանց:-) ): Ինչպես Օգոստոսը: Նա էլ է իմ կողքին ապրում, ինչպես և այն տասը աղջիկները:

Երազանքը կարող է շահութաբեր լինել

Ինչո՞ւ նման նորությունը երբեք թերթերի առաջին էջը չի զբաղեցնում: Ինչո՞ւ նման օրինակները դուրս են մնում դասագրքերից: Ինչո՞ւ ամեն երկրորդ հայաստանցին լսել է Համաշխարհային բանկի ու վարկի մասին, բայց երևի 1000-ից մեկն է լսել Յունուսի մասին: Չէ՞ որ մենք չենք ուզում այն, ինչ ստեղծել ենք: Կամ էլ սկսում ես կասկածել...

...We Create What We Want

We get what we want, or what we don't refuse. We accept the fact that we will always have poor people around us, and that poverty is part of human destiny. This is precisely why we continue to have poor people around us. If we firmly believe that poverty is unacceptable to us, and that it should not belong to a civilized society, we would have built appropriate institutions and policies to create a poverty-free world.

We wanted to go to the moon, so we went there. We achieve what we want to achieve. If we are not achieving something, it is because we have not put our minds to it. We create what we want.

What we want and how we get to it depends on our mindsets. It is extremely difficult to change mindsets once they are formed. We create the world in accordance with our mindset. We need to invent ways to change our perspective continually and reconfigure our mindset quickly as new knowledge emerges. We can reconfigure our world if we can reconfigure our mindset.

The Nobel Lecture given by The Nobel Peace Prize Laureate 2006, Muhammad Yunus
(Oslo, December 10, 2006)

Ելույթն արժի ամբողջությամբ կարդալ:

Հաջորդ երկու դասերի թեման արդեն գիտեմ որն է...

Ձմեռային սիրո պատմություն:-)

Ձյունե թագուհին գերել է շարժումը: Իր ձյունե փեշերը հավաքել ու շնկշնկալով անցել է Սևանի վրայով` հետևից թողնելով իր սառցե հմայքից դյութված անշարժ ալիքներ ու անհավատալի գեղեցկության սառցե բյուրեղներ: Սևանը կարծես չի էլ հասցրել շունչ քաշել, տեղում քարացել է: Փորձել է հասնել սառցե կնոջն իր մեղմ ալիքներով ու գիրկն առնել, բայց վերջինիս կայտառ քրքջոցից պոկված սառցե բեկորներն անմիջապես զարդարել են այդ քնքշությունը անշարժ, սառցե զարդանախշերով ու թողել-հեռացել:

Սառցե Սևանին բոլորել են սպիտակ լեռներն ու թանձր մառախուղը: Կարոտում է թագուհուն, նրա ինքնամոռաց սահքն իր վրայով... Բոլորել է իր ազատությունը սառցե ալիքներում ու նոթերը կիտած սպասում է ամռան արևին...

Հետո կլոր լուսինն է ծիկրակում սև ամպերի տակից ու լուսավորում սառցե փխրուն կարոտը...

Իմ խելքից դուրս բաների մասին

Շատ հարցերում պատճառահետևանքային փնտրտուքները հանգեցնում են հավաձվային սկզբնաղբյուրի անպատասխան հարցին: Նույնն այս դեպքում. մա՞րդն է ստեղծել համակարգը, թե՞ համակարգը` մարդուն: Երևի յուրաքանչյուրիս ընտրությունն էլ այս հարցի պատասխանին սահմանում է մեր գործողությունների ուղենիշները:

Ես միշտ կարծում էի, թե մարդն է ստեղծում համակարգը: Եվ ինչպես ստեղծել է, այնպես ել կարող է քանդել: Երևի շատ սև ու սպիտակ է, բայց աշխատող մոտեցում է: Մինչև... "քեզ դնում են ապուշի տեղ", ինչպես կասեր ընկերուհիս:

...Կանգառը աշխատավայրից մի 4 մետր ներքև է: Անմիջապես կողքին է խաչմերուկը: Սկզբում պարտաճանաչ իջնում է կանգառ: Մի անգամ, երկու, երեք... Երթուղայինը կանգնում է 4 մետր վերև, խաչմերուկում, հավաքում բոլոր ուղևորներին ու արագ կանգառի կողքով սլանում ներքև: Հիմա նստում եմ խաչմերուկից: Ես ինչպե՞ս փոխեմ համակարգը...

...Սկսում եմ հավատալ ֆլիմերին, որտեղ ռոբոտներն սկսում են սպանել իրենց ստեղծողներին... Ասում է ընկերներիցս մեկ ուրիշը:

Էլի հավատում եմ, որ համակարգը կարող է անհատը փոխել: Ֆիլմերում ռոբոտներին ո՞վ է հաղթում: Կամ ավելի ուժեղ մեկը, որը գալիս է ավելի ուժեղ մի համակարգից, կամ խփնված ինչ-որ մեկը, որ ՍԿՍՈՒՄ Է ԳՈՐԾԵԼ ԸՆԴՈՒՆՎԱԾ ԿԱՆՈՆՆԵՐԻՑ ԴՈՒՐՍ: Համակարգը խամաճիկ է, որը դադարում է գործել, երբ թելերից մեկը կտրվում է, այսինքն երբ Иванушка Дурачок-ը խաղի կանոններին ծանոթ չլինելու պատճառով, (օրինակ` ընդունված է վախենալ Кощей Бессмертный-ից, ինքը չի վախենում, որովհետև վախի զգացումը մոտը բթացած է:-)) հաղթում է համակարգին: Համակարգն ինչ-որ պահ դեմ է առնելու մարմինների պատին` Գանդիի, Բհուտոյի...

Մենք դեռ համակարգը սնուցում ենք... Չունենք ավելի ուժեղ համակարգ. ժողովրդավարականը, որը միալար պնդում են, թե ուժեղ համակարգ է, մեր ցեղակլանային համակարգին դեռ ոչ մի կերպ չի հաղթում: Չունենք մարմնավորված գաղափարներ, որ ավա՜ղ թնդանոթի միս են դառնալու, բայց բացառելու են համակարգի շարունակությունը: